পৃষ্ঠা:ভবিষ্যত কথা.djvu/৮২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সৰু চৰিত্ৰ। কত বেলি চেতন লভিলা মহাবীৰ। শীঘ্ৰে ধনু ধৰি বৰষিবে লৈলা শৰ। এহি মতে দুহাম্ভব ভৈলা ঘোৰ ৰণ। ত্যু আগে সংক্ষেপে কহিলো ত্ৰিনয়ন। মহা বলৱন্ত বীৰ সমৰে সুজান। মোৰ শৰ ছোটক নকৰে গনগণ। পাছে মই মনত গুনিলে। কত বেলি। পৌণ্ডকৰ বধ হেতু শৰ লৈলে। তুলি॥ মন্ত্ৰ জপ কৰি শৰ জুবিলো ধনুত। প্ৰকাশন্ত শব যেন তৰুণ আদিত্য। শৰ জুৰি বুলিলোহু শুনবে পৌঃ ক। মইদে ঈশ্বৰ বুলি ভাঙিলি লোকক। তোৰ যত ঐশিক শকতি দশাও। তুহি মোৰ শৰে যম সদনে পঠাওঁ। এহি বুলি শৰপাত প্ৰহাৰিলো ডাটি। কিৰিটী কুণ্ডল সমে শিৰ নিলা কাটি। ৰথ হন্তে ধলিয়া পৰিল কলেব। হাহাকাৰ কৰে তাৰ প্ৰজা নিৰম্ভব। মিত্ৰৰ অৱস্থা দেখি ৰাজ্ঞা সুদৰ্শন। ক্ৰোধে ধনু ধৰি প্ৰহাৰিলা 'শৰগণ।