পৃষ্ঠা:ভবিষ্যত কথা.djvu/৬৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


| হৰ হৰিৰ কথোপকথন। আমি তযু প্ৰাণ জায়া, মোক যেবে আছে দয়া, | ছেদিয়োক ইহাব সংশয়। ন শুনি পশুপতি, | সাদৰে উমাক মাতি, | শুন: আবে কহিব নিৰ্ণয়। তুমি জগত? সাৰ, তুমি বিনে নাহি আৰ, | লোকব চিন্তি, কিনে হিত। এহ বুলি ত্ৰিপুৰবি, প্ৰিয়াক আশ্বাস কবি, | লাগিলা বিঃ ক অবাধিত। হাতে জপ্য মালা ধবি, বিক্ষুক আহ্বান কৰি, | মূল মন্ত্ৰ উচ্চবে সঘনে। কুণ্ঠত থাকি হন, জানিল নিশ্চয় কবি, আমাক আবাবে ত্ৰিনয়নে। 'ইবো কৈলাস প্ৰতি, সাধিবে! হব প্ৰীতি, এহি বুলি থবেথ কবি। সঙ্গে পাৰিষদগণ, উপস্থিত নাৰায়ণ, যথাত আছন্ত হব গৌৰী। বিষ্ণুক দেখিয়া হব, কৌতুকব নাহি পাৰ, ৰত্নব আসন দিল আনি। পাৰিষদগণে বেঢ়ি, | বসিলত শাৰি শাৰি, আসনে বসিলা চক্ৰপাণি॥