পৃষ্ঠা:ভবিষ্যত কথা.djvu/৫৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অহল্যা হৰণ। মই উপজিবে দেখি দুঃখক পাশৰি। পলুৱাই থৈয়া মোক আছিল আশাকবি। মোব পিতৃ মাতৃ হই ভুলি ললাটে। তথাগি নেইল হাত বিধিব কপটে? ইথানক আসিলো তামাক এৰি। পৃথিবীত কুশ ঘোষিব নবী। ইটে! কুমশক মই কিনতে এৰাওঁ। কেন মতে তামম্বাক সনাৰ তৰাও কত বেলি গুণি কৃষ্ণেঃ আছিল। মনত। বব দুনাই পৃথিবত হইব জাত। তাস গহে পুনবপি উপজিব। ‘পতৃ মাতৃ দুহাত চিত্তক কবি “ব তাগিলা কলি তিনিয়ো চৰণ। বিপৰ্যয় ভৈলা সন্ত মহন্তৰ নন। পৰ্ম্মক এশিয়া অধৰ্ম্মক যাই চিত্ত। হৈব সবে ঘোৰ কলি মাৰাত মোহিত সিসব লোকক মই তাবিবো যতনে।। ভকত বৎসল মোক বোলে এহিগুণে। এহিমতে ভকতৰ গুণক সুমৰি।। বৈকুণ্ঠ পুৰত বসি আছন্ত মুবাবি।