এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
(২৩)
ইমানতে ভাই চোৱাঁ চকুমেলি,
কানি ধোৱাঁ-খোৱা পেলোৱাঁ কাটি॥
সুৱঁৰি তোমাৰ এনুৱা বিলাই,
যাব খোজে হাঁয় বুকু যে ফাটি ।
পেলোৱ৷ এছাৰ মাৰি সোৰোপালি,
নেথাকিবা আৰু হাত সাবটি॥
সকলোৱে কাম কৰাঁ একমনে,
পুৱাব তেতিয়া দুখৰ ৰাতি।
নহলে নিশ্চয় অভিধান মেলি,
নেপাবা আৰু অসমীয়া জাতি॥
সিন্ধু ভৈৰবী—একতাল।
অঠাই-সাগৰত, পটুৱাৰ ভুৰ, উটুৱাই দিছোঁ, কেনেকৈ যায়।
থৰ থৰি কঁপে ঢউৰ মাজত,
কান্দিছে পৰাণ আশঙ্কা মনত,
বাউসী বলেৰে, লগৰীয়া বোৰে,বঠামাবি বলা আশঙ্কা নাই॥
