পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/৯২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৭৮ পৰমাৰ্থ-দৰ্পণ। নিবিলী যে, এটি মাখিকে হৰুৱাবৰ তাৰ বল নাই- কিয়া। মৌমাখি এটিৰ ভনভননিত মানুহ বিচেষ্টা হয়। খোদাতায়ালাই, এটি সামান্য মইক উদগাই দিলে নিশ্চয় মহৰ ওচৰত, মানুহে, হাৰ মানিব লাগিব। ধৈৰ্য সমন্ধে চালে, সি একড়াৰৰ হানি সহিব নোৱাৰে; এটা ছৰীয়া পৰালি পৰিলে, চকুৰে ধোৱ। কেঁাৱা দেখে; ভোকৰ এগৰাহ ভাত, কম হলে, গোটেই টো উগ্ৰমূৰ্তি হৈ উঠে। আকৌ, সৌন্দৰ্য্য আৰু শুচিতা সমন্ধে কওঁ, মানুহৰ সমান লেতেৰা, ফেদেলা, জলহু কোনো নাই। সি, দিন-চেৰেক, গা, মূৰ ন-তালে বা দাত নেমাজিলে, নিজৰ গা বা দাতৰ দুৰ্গন্ধত নিজে তিষ্ঠিব নোৱাৰে; মানুহৰ পেট মল-মুতেৰে ভৰা; সেই মলৰ বোজা, সি, দিনে ৰাতিয়ে বৈলৈ ফুৰে; পুৱা, গধূলা, সেই দুৰ্গন্ধ মল, নিজ হাতে ধুই নিকা কৰে। | সেই সমন্ধে, এটি ৰূপহ সাৰুৱা উপকথা কথিত আছে। এদিনা খন, পৰম জ্ঞানী, মহাত্মা শেখ আবুছয়ীদ, কেত বিলাক ছুফী-শিষ্য সঙ্গতকৈ, কোনো ঠাইলৈ যাত্ৰা। কৰিছিল; যাতে ২ আলিৰ মূৰত, এনে এখন ঠাই পালেগৈ,যত কেতবোৰ মেতৰে শৌচ পৰিষ্কাৰকৈ আছিল; তাকে, দেখি শেখ চাহাৰৰ সঙ্গী সকলে, থু থুকৈ নাকে, মুখে, কপোৰ গুজি, ফেৰালি কাটি, খৰখৰ কৰে, খোজ, ধৰিলে। শেখ মহোদয়ে, দেখা পাই, এই বুলি, তেঁও