পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/৮০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৬৬ পৰমাৰ্থ দৰ্পণ। যিহতে প্ৰকৃতিৰ ধাউতি—তাতে সুখ; যিহতে সুখ——তাতে সৌভাগ্য। এতেকে, যিৰ নিমিত্তে আত্ব'ৰ স্ৰজন, তাতে আত্মাৰ পৰমাৰ্থ সম্পদ বা সৌভাগ্য স্থিতি কৰে। | যদি কোনো আত্মাৰ, খোদাতায়াৰূপ-দৰ্শন-সুখ লাভলৈ ধাউতি নাই; কিম্বা তেখেতৰ তৰ-জ্ঞান লতি বলৈ উদ্বাউল নহয়; তেন্তে সঠিক বুচৰ লাগে, সেই অত্মাৰ ৰোগ হৈছে। শৰীৰ ৰক্ষ ৰ কাৰণে আহাৰ লাগওয়াল; আহাৰৰ ইচ্ছাক ভোক বোলে। যদ কোনো জনৰ ভোক নালাগে, ভ; ৩ খাবলৈ মন নগৈ, মাটি খাবৰ হেপাহ যায়, তেনেহলে, আম, তাৰ ৰোগ হৈছে বুলি কওঁ। তেনে স্বৰূপে, ঋদ কোনো অন্যা, খোদাতায়ালৰ জ্ঞানত মন নলগাই, তেওৰ দৰ্শন পাবলৈ ব্যাকুল নহৈ, সাংসাৰিক বিষয় সুখত আসক্ত থাকে, তেন্তে ঠাৱৰকৈ জানিবা, সেই আত্মক যোগে ধৰিছে। অন্নলৈ অনিচ্ছা দৈহিক ৰোগৰ ক্ষণ; তেনে লক্ষণ দেখিও উপলুঙ্গাকৈ ৰোগৰ চিকিৎসা নকৰিলে, অন্নলৈ ইচ্ছা দুনাই নজন্মালে মাটি খাবৰ হুহহ মুগুচালে, ৰুগীয়া, যেনেকৈ ইপুৰীত অনুক্ৰমে ক্ষয় পায়, সেই দৰে, আত্মাৰ ৰোগৰ লক্ষণ স্পষ্টকৈ বুজ পায়ো, আৰোগ্য ব্যবস্থা কৰিলে, আত্মা দুৰ্ভগীয়া হৈ, সিপুৰীত নানা নিকাৰ ভুঞ্জিব লাগিব।