পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/৭২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৰমাৰ্থৰ্পণ। এতেপৰ, যি কোৱা হল, তাৰ পৰা মনুষ্টাৰ মাহাত্ম্য বুঙ্গা গল। আৰু ছুফ বা ওলী সকল অসাধাৰণ ক্ষমতাপম্ন যে, সেই কথাও জনা হল। ছুফী লোকে কয়, যহিজ্ঞা আৰু শাস্ত্ৰবিদ্যা; এই দুয়ো, আধ্যাত্মিক জ্ঞান, পথৰ বাধক। সম্ভবতঃ তোমালোকে, এনে কথা পূৰ্বেও শুনিছা আৰু শুনি, মিছা বুলি ভাবিছা! কিন্তু, কথা-ষাৰি, সমূলে অসত্য বুলি পতিয়ন যোৱা যুগুত নহয়। কিয়নো, বহিজ্ঞান মাত্ৰই, ইন্দ্ৰিয়ৰ সাহায্যে জড়-জগতৰ পৰা প্ৰাপ্ত। যদি তুমি এই বহিজ্ঞানৰ পাচতে বলীয়া হৈ ফুৰা, অন্তৰ্জগতৰ জ্ঞান, তেন্তে, কাহানি বেহাবা? ই, তোমাৰ পৰা বহুত আঁৰত পৰি থাকিব। তাৰ দৃষ্টান্ত এনেকুৱা; আত্মা জানি, এটি পাট-নাদ, পাঁচ ইন্দ্ৰিয় জানিব, সেই নাদলৈ পাণী সোমোৱা পাঁচোটা জুৰি বা জান। পাঁচ ইন্দ্ৰিয় স্বৰূপ জুৰিৰ বাটে, বহিজ্ঞান ৰূপ পাণী একেৰাহে, আত্মা ৰূপ নাদত আহি পৰে। নাদৰ তলিৰ পৰা যদি, নিকা পাণী উলিয়াব মন কৰা, অৰ্থাৎ অন্তৰ্জগতৰ জ্ঞান পাবলৈ বাঞ্ছা ৰাখা, তেনেহলে, প্ৰথমতে জুৰি কেইটা বন্ধ কৰ, তাৰ পাচত, নাদৰ ভিতৰৰ বোকা- পাণী বোৰ সমূলে তুলি পেলোৱা, সৱ-শেহত, নাদৰ তল চোখৰ পানিব ধৰাঁ; তেতিযা দেখিবা, পাতালৰ নিকা, ফট-ফটীয়া পাণী ওলাই না ওপচি পৰিছে। যেতিয়ালৈ পূৰ্বৰ পাণীৰে নদ পূৰ থাকিব আৰু যেতিয়ালৈ বাহিৰৰ