পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/৭০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৰমাৰ্থ-দৰ্পণ। জ্ঞান মানুহৰ অন্তৰত নাই, তাক মানুহে বুজিব নোৱাৰে। সেই কাৰণেই খোদা-তায়ালাৰ স্বৰূপ বা অৱস্থা, খোদ। বিনে আন কাৰে বুজিবৰ শক্তি নাই। | ওপৰত যি তিনি শ্ৰেণী গুণৰ বিবৰ দিয়া হল, তাৰ বাহিৰে আৰু ভালেমান, ওপৰ খাপৰ শুৱলা গুণ আৰু ক্ষমতা, পয়গম্বৰ সকলৰ গাত বৰ্তমান আছে, যাৰ গোন্ধ তাগো আমাৰ গাত নাই। সুতৰাং আমি সেই বিলাকৰ একোকে দুভা নাপাওঁ। ইতি পূৰ্বে কথিত হৈছে, খোদাতায়ালা বাজে, খোদা-তায়ালক কোনেও সম্পূৰ্ণ চিনিব নোৱাৰে। সেইদৰ, জগতৰ সৱাতকৈ ঘাই পয়গম্বৰ আমাৰ জৰত মহম্মদ মুস্তাফা ( ছ; য়া; অ :) ক, নিজে কিম্বা স্বয়ং সুজন-কৰ্তৰ বাজে অইন কোনেও। পূৰ্ণ মাত্ৰায় নিচিনে। | পূৰ্বতে উল্লেখ হৈছে, মানুহে অন্যভুবা বস্তু অৰ্থ পূৰ্বে যাক দেখা নাই, যাক নাজানে, তাক সজাত নকৰে। যদি আমি, টোপনি কিহক বোলে, নাজানিলে হেতেন, আৰু কোনোবাই আহি বলেহি হেঁতেন, “অমুক-তমুক, বিছু পৰ, চকু মুদি, মাত বোল হেৰুৱাই মাটিত পৰি ছিল, সেইখিনি পৰ, সি একোকে দেখা শুনা নাপাই- ছিল, এপৰ মান পাচত, আকৌ উঠি বহিল, আকৌ দেখি শুনিব আৰু লৰি-চৰি ফুৰিব পৰা হল”, সেই মানুহ টোৰ, তেনে কথাত, কেতিয়াও পতিয়ন নগলে হেঁতেন।