পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/৫৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৰমাৰ্থ দৰ্পণ। আমাৰ প্ৰভু! আমি দেখিলে, শুনিলে, আমাক আকৌ, সংসাৰলৈ পঠিয়াই দিয়েক; এতিয়া আমি সজ-কম কৰিম, আমি এতিয়া সচাকৈ বিশ্বাসী হৈছে”। সপোনত জড়-জগতৰ বাহিৰে আধ্যাত্মিক জগতৰ জ্ঞানো আত্মাহ প্ৰবেশ কৰে, আমি, এতেখনি পৰ, তাৰহে আলোচনা কৰিলে; ক; সজাগ অৱস্থাতো, আধ্যাত্মিক জগতৰ কিছুমান জ্ঞান, আত্মত সোমায় যে এতিয়া, তাৰ প্ৰমাণ দিয়া যাওক। সংসাৰত এনে মানুহ কেও নাই, যি, নিজ বুদ্ধিৰ বলত, মনে ২ আলচি কোনো এটা বিষয়ৰ জ্ঞান সঞ্চয় কৰিব নোৱাৰে; আৰু ন, ন, ভাব, (এলহাম, অৰ্থাৎ ঈশ্বৰাদেশ) স্বৰূপে মনত মুঠে। এনেকুৱা জ্ঞান আৰু ভাব সমন্ধে গমি চালে জানিব পাৰি যে, সেই বিলাক, ইন্দ্ৰিয়ৰ বাটে নাহে; বৰং, মনৰ ভিতৰতে ওপজে। সেই বোৰ কৰ পৰা আহিল, মানুহে, সটকাই আটকলে নাপায়। ওপৰত যি কথা, উনিকিওৱা হল, তাৰ পৰা চমুকৈ বুজা গল, যে, সকলো ষোৰ জ্ঞান অকল বহিৰ্জগতৰ পৰা লব্ধ, এনে নহয়; অত্মা, জড়-জগতৰ বস্তু হোৱা হেঁতেন, ইয়াৰ জ্ঞান, জড় জগতৰ জ্ঞানতে ওৰ পৰিল হেতেন। কিন্তু, যি স্থলত, আত্মাই জড়-জগতৰ বাজে, আধ্যাত্মিক জগতৰো জ্ঞান লাভৰ সক্ষম, তেনে মূলত আত্মাক, জড়-