পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/৪৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৰমাৰ্থ-দৰ্পণ। ইয়াৰে বলত, পৃথিবীৰ পিঠিত যি ২ আছে, সেই সমস্তই মানুহৰ তলতীয়া। এই কাৰণে, খোদা-তায়ালাই কৈছে, ‘যি কিছু পৃথিবীত আছে, সেই সমুদয়কে, তোমাৰ অধীৰকৈ দিয়া হৈছে।” যি সকল গুণ, মানুহৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব আৰু পূৰ্ণত্বৰ মূল, সেই সমুদয় তাৰ অচল বা নিত্য-গুণ। তাৰ বালে, অইন সমস্তই নৈমিত্তিক অৰ্থাৎ আন কাৰণে ওপজা গুণ; সেই বোবক অনিত্য গুণো বুলিব পাৰি। এই অনিত্য- গুণ বোৰ, মানুহৰ আল-পৈচান ধৰাৰ আৰু তাক পূৰ্ণ অৱস্থা লৰিলৈ সহায়তা কৰাৰ কাৰণে হে শ্ৰজা হৈছে। এই হেতু, মানুহ যেতিয়া মৰে, যেতিয়া জীৱনৰ উদ্দেশ্য ওৰে, তেতিয়া, তাৰ লগত, কাম, ক্ৰোধ, লোভ আদি অনিত্য-গুণ বোৰ আৰু নাথাকে। থাকোতে, অকল তলত কোৱা দুটি গুণৰ এটি, আত্মাৰ সঙ্গত নেৰা-নেৰিকৈ ৰৈ যায়। প্ৰথমটি, ধৰ্ম্মিষ্ঠ পূণ্যাত্মা সকলৰ সঙ্গী। ই, উচ্ছ। দীপ্তিম আৰু খোদ্য-তায়ালাৰ তত্ত্ব-জ্ঞানেলে, শোভাগি হ। এই অনিৰ্বচনীয় অৰ্থাৎ বৰ্ণা নোৱ ভাটি, মৃত্যুৰ পাচত পূণ্যাত্মা বিলাকৰ সঙ্গত বন্ধুভাবে বাস কৰ। ফেৰেন্তা সকল যেনে, সেই গুণত ভূষিতহৈ খোদা-লাৰ ওচৰত সৰুতিকাল হাজিৰ থাকে, আত্মাও তেনেদৰে ভূষিতহৈ, তেখেতৰ সক্সিধানত বিৰাজ কৰিব এই বিষয় উপলক্ষ্য কৰি কোৱা আছে “সত্য