পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/৪৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৰমাৰ্থ-দৰ্পণ। আচাৰ কৰি থাকিলে, আত্মাৰ ওপৰত ক্ৰমেই এবিধ দাগ আৰু কলাছাতি পৰিবলৈ ধৰে; শেহান্তৰত,আত্মাৰ উজ্জ্বল, জলজলীয়া আৰু নিৰ্ম্মল গুণ, সমুলি নাইকিয়া হয়। তেতিয়া, পূৰ্বৰ নিচিনা বিশ্ব-জগতৰ ঘটনা বা বিষয় বোৰ আৰু আত্মত প্ৰতিফলিত হব নোৱাৰে। সুতৰাং তেতিয়া আত্মা খোদা-তায়ালাৰ তত্ত্ব-দৰ্শনৰ যোগ্য না থাকে। এই কাৰণে, খোদাতায়ালাই কৈছে, “সিটো নহয়, যৰ আপোন কৰ্ম্ম দোষত, সিহঁতৰ আত্মৰ ওপৰত মামৰ পৰিছে।” আত্মা, যি২ গুণৰ প্ৰভাৱত পৰমেশ্বৰৰ তত্ত্ব-জ্ঞান লাভৰ যোগ্য। এতিয়া এনে প্ৰশ্ন সুধিব পাৰা; যি স্থলত, মনুষ্য- দেহত ইতৰ জন্তু, শ্যায়তন, আৰু ফেৰেস্তা, তিনিওবো প্ৰকৃতি বৰ্তমান আছে, তেনেস্থলত, কেনেকৈ জানি যে, ফেৰস্তা প্ৰকৃতিয়েই মানুহৰ আচল বা শ্ৰেষ্ঠ গুণ। আন বোৰ তাৰ সহায় মাথোন। আকৌ, মানুহ কেৱল, ফেৰো স্বাৱ লাভ কৰিবৰ হন্তেহে ভূমিষ্ঠ হৈছে, অইন কোনো কাৰণে নহয়, তাকে বা কি স্বৰূপে জানিম। তাৰ উত্তৰ শুনা; শুনিলে বুজিব পাৰিবা, মানুহ, সকল ফেৰেন্ত।