পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/৪৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৰমৰ্থ দৰ্পণ। দৰ্শনৰ পৰা তাক বঞ্চিত কৰে। আন পক্ষত, সজ-গুণ আৰু উত্তম চৰিত্ৰ বন্তিৰ দৰে উজ্জ্বল; ই, দেলত গৈ সকলো মলিনতা বা পাপ গুচাই তাৰ শোভা বৃদ্ধি কৰে। এইবাৰে, হজৰত মহম্মদ মস্তাফা ( ছু; য়া; অ;) মে, আদেশ কাৰছে, “প্ৰত্যেক পাপ-কৰ্ম্মৰ পাচত এটি পূণ্য- কৰ্ম্ম সমাধিব।”; কিয়নো, সজ-কৰ্মে অসজ-কৰ্ম্মৰ চেকা ধুই পেলায়। কেয়ামত বা মহা-প্ৰলয়ৰ দিনা মনুষ্যাত্মা, হয় দীপ্তিময় কান্তিমন্তহৈ নাইবা কৃষ্ণপক্ষৰ অঙ্গাৰ যেন মলিয়নহৈ বিচাৰ-ক্ষেত্ৰলৈ উঠি যাব। এই কাৰণে, খোদাতায়ালাই, আপোন পবিত্ৰ কালামাল্লাত কৈছে, “যি জনে, খোদা- তায়ালাৰ সন্মুখত নিদাগী আত্মালৈ যাব পাৰিব, তেওঁৰ বাহিৰে অইন কোনেও পৰিত্ৰান না পায়। প্ৰথম সুজন কালত, আটাই, লো, নিকা, চকচকীয়া থাকে , সেই অৱস্থাত সকলো, লোৰ, মুখ দেখা অচী সাজি লব পাৰি; কিন্তু, অতি সাৱধানে ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে, মামৰে ধৰি তাক নষ্ট কৰে। তেতিয়া, চক-চকীয়ালি গুণ শুচিগৈ আৰ্টীৰ কামৰ অযোগ্য হয়। নেদৰে, সুজন হবৰ প্ৰথম অৱস্থাত সকলো মনুষ্যাক্স, এনেকুৱা নিৰ্মল আৰু উজ্জল থাকে যে, তাত বিজগতৰ আটাই বস্তুৰ হাঁ প্ৰতিনিও ব পাৰে অৰ্থাৎ বস্তুৰ মাৰাৰ তাত ও পাৰে। কিন্তু সাৱধান য়ৈ চৰ্মলৰ নেজানিলে কুকাম কু-