পৃষ্ঠা:পৰমাৰ্থ দৰ্পণ.djvu/২২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৰাথৰ্পণ। দেল বেলা সেই মাংস খ, পশুৰো আছে, যা শৰে আছে, কিন্তু, তাৰ একো মূল্য নাই। | মানুহৰ ঘাই বস্তু, দেল বা আত্মা; আৰু এই সামান্য চকুৰে দেখা না যায়। যিবিলাক বস্তু, চকুৰে দেখা যায়, সেই সমস্তক, দাৰ্শনিক পণ্ডিত বিলাকে “চাক্ষুষ-জগত যা জড়-জগত” নাম দিছে। আত্মা, এই জড়-জগতৰ বস্তু নহয়; আলহী ভাবে, এই জগতলৈ আহিছে। দেল বোলা মাংস পিণ্ড ইয়াৰ বাহন। কব লাগিলে, শৰীৰৰ গোটেই বোৰ ইন্দ্ৰিয় আৰু অবয়বাদি আত্মাৰ লগুৱা, বা অজ্ঞাধীন দাস। অত্মা, গোটেই শৰীৰৰ গৰাকী বা ৰাজাধিৰাৰ মহাৰাজ। পৰমেশ্বৰৰ তত্ত্বজ্ঞান লাভ আৰু তেখেতৰ অনুপম ৰূপ দৰ্শনেই, আত্মাৰ গুণ। অক্সাই পৰমেশ্বৰৰ আদেশ পালনৰ ক্লেশ সহিব লাগিব; পাপ পুণ্যৰ ভাষা আত্মৰ মূৰতে; আৰু কৰ্ম্মফলৰ ভোগাতেগো আত্মাৰ হে। আত্মাৰ অদৃষ্টত হে, প্ৰকৃত সম্পদ আৰু বিপদ লেখা আছে। এইবোৰ বিষয়ত, শৰীৰ, আত্মাৰ তলতীয়া। আত্মাৰ এনেকুৱা স্বৰূপ আৰু গুণ দৰ্শনহে আত্ম-জ্ঞান; তেনে আত্ম-জ্ঞানহে পৰমেশ্বৰৰ তত্ত্বজ্ঞানৰ সচাৰ। | প্ৰিয় পাঠক! তুমি মানুহৰ মূল বস্তু, আত্মক চিনিবলৈ কাৰবাৰ কৰা। আত্মা, এটি বহুমূলীয়া উৎকৃষ্ট ৰত্ন; ই ফেৰেস্তাৰ সমজাতি।