ঔ
হইছিল। কিন্তু এই কথা মনত ৰাখিব লাগে যে অসমীয়া ‘স’ ৰ দৰ উচ্চাৰিত হৱা ‘শ’ আৰু ‘ষ’ ক হে সদাই ‘স’ কৰা হইছিল: অন্যত্ৰ ‘ষ’ ৰ উচ্চাৰণ ‘খ’ আৰু ‘খ’ ৰ উচ্চাৰণ ‘ষ’ দি দেখুৱা পাইছো। মূৰ্দ্ধণ্য ণ আৰু দীৰ্ঘ ঈকাৰ আৰু উকাৰো পুথিত প্ৰায় নাই। ‘ব’ আৰু ‘ৱ’ ৰ উচ্চাৰণ অনুসৰি নামখৰি সদায় ব্যৱহৃত হৱা দেখা যায়। তলত কেইটামান শব্দ তুলিলো—
|
প্ৰকৃত নামখৰি। পুথিৰ নামখৰি।
|
প্ৰকৃত নামখৰি। পুথিৰ নামখৰি।
|
বহু বচনৰ চিন⸺‘গণ’, ‘মানে’, ‘লোক’।
মাৰিবে নপাৰি হস্তিগণ অন্তৰিলা।
নগৰৰ লোক মানে পলাইলা সকল।
শুনা নৰলোক।
শব্দ-ৰূপ। কৰ্ত্তাকাৰকৰ চিন⸺‘এ’। অনেক সময়ত কোনো চিন যোগ নহয়।
সৰ্পগণে খুন্টিয়াৱে বেৰি চতুৰ্দ্দিশ।
প্ৰহ্লাদ বদতি ৰক্ষা কৰা ঋষিকেশ।
মাধৱে বোলন্ত।
