পৃষ্ঠা:পাঁচনি.djvu/১৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পাচনি পাঁচনিয়নী-(হুমুনিয়াহ কাঢ়ি) দেহি ঐ! ললাটত লেখা কথা কোনে খণ্ডাব সােণাইহঁত! দুইজন আলহী (বিস্ময় মানি) কি কথা? কি ললাটত লেখা কথা আই ! কি হৈছে, আমাক কওকচোন আই ? আমি আচহুৱা মানুহ, এই দেশৰ আও-ভাও একোকে ২জ নাপাওঁ। পাচ•ণী – ( আকৌ দীঘলকৈ হুমুনিয়াহ কাছি, হে নাহে খুৰ জোকাৰি) এ সােণাইহঁত কিনাে কম, কিনে শুনিব। বােলে “বােকাত কোব মাৰে, গাত চিটিকণি পৰে।” কাৰ নাে কথা কাক কম, কি কম কিননা শুনিবা মােৰ কুটুমর্হত ? যি কপালত আছে সি ঘটিবই। শনি গৰহৰ কাম। আজি কিজানি শনিগৰহৰ এৰাৰে সময় পৰিছে। দুইজনে -(ভয় খাই, হাত বােৰ কৈ) আই, অপােনাৰ ভৰিত ধৰি মাতিছে, কওকচোন কি কথা কি বতৰা ? আমি আচহুৱা মানুহ, ধৰম হব, কওক আই ? পাঁচনিয়নী -এ সেইদেখিয়েই হে তো মই নকৈ থাকিব পৰা নাই, -হুমুনিয়াহ কাঢ়ি উচ পিচাই আছে। কওঁ শুক,- কব লাগে যদি, তােমালাকে আজি বৰ বেয়া ঠাইলৈ আহিলা; বৰ বেয়া মানুহৰ হাতত পৰিলাহি মােৰ কুটুমহঁত। তেওঁ যদিও মোৰ গিৰিহঁত, কিন্তু কি কৰিম, পাপৰ কাম দেখি নিজৰ মনতে নিজেই পুৰি-ডেই মৰি থাকে। সচা কথা কবলৈ গলে, এইটো মহা অধৰমী মানুহ মােৰ বোপাইহঁত! মহা নৰকী! মহা পপীয়া! আলহী আহিলে তেওঁ আলহীক যেনেকৈ হে