পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/৩৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ন-বােৱাৰী। [ ৩১ ] প্রেম-বিয়নীলৈ তেঁওৰ আগতে কাবৌ কৰি পঠাম । পিতা—সেই কথাৰে গা-মুজুবায় ; অজি কালি হৈছে দেশ দস্তুৰ ছােৱালীৰ লগত ভালেমান বস্তু দিব লাগে, মিতিৰলৈ ঘনাই টোপোলা বান্ধিব লাগে, তেইে ছােৱালীক ভাল পায়, মৰম ব্যথা কৰে, আৰু আমাৰ মূৰৰ টপা নহয়। তাকে কৰিব নােৱাৰিলে আমাৰ চুলি সৰায়। ছোৱালীৱে এহাতে চকুলাে টোকে এহাতে ভাত খায় । আমাৰ ফালেও সেই কথা , নহলে মোৰ ছােৱালীৱে কি বন নেজানে-বােরা কটা পাৰে, ভজা পোৰা পাৰে, বৰ কামতো পৈ, নত। কপে গুণেনন কি নিন্দাবা,মুখৰ মাত নাই, দন কাক বােলে ভু নেপােয়,লোকৰ দৰে উখৰা প্রকিতিৰৰ নহয় । প্রেম—আপুনি ভাল কথা কৈছে ? পিতা-ময়জানাে কেচুৱা লৰা-সিহতৰ ঘৰত সি- বাৰ যাওতেই কোন কেনে তলা-নল লৈ আহিলাে, মিতিৰে নুবুজে—কি কৰিম ? ময় জানাে পৰ পক্ষত ছােৱালীৰ লগত সৰহকৈ নিদিও ? লাবন্য—ভাল কথা কৈছে দেউতা। মােক একো দিব নেলাগে। যি দিছে সেইৱে সৰহ; কপালত আছে হব, নহলে নাই।