পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/৩৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ন-বােৱাৰী। [ ২৯ ] লাবন্ত—জানে কি দুখ সুখৰ কথা কৈছা মই তু নেপাও। বন কৰাে ভাত খাও ইমানেই। প্রেম-ৰাতি পূৱা কিমান বেলিত উঠা ? লবন্য—কাউৰী অহােতেই উঠি গা ধাও। প্রেম—তাৰ পাচত কি কৰা ? লাবন্য—বহিবন, চোতাল-মাৰল সৰা, গোঁসাই বন, শাক পাচলী কুটা, গা ধুবলৈ পানী দিয়া, তামােল চালি কটা, ধানবনা আদি কিমান লৈখ দিম। প্রেম-অকলে কৰিব লাগে নে ? লাবন্য—অকলে কৰি ফুৰোঁ কেতিয়াবা মানিকী বােলা ছােৱালী জনীৱে বাজ বন দুখন এখনত হাত দিয়ে। প্রেম-ননন্দৰক নেমাত কিয়; তেওনাে কি কৰে ? লাযন্ত-মাতিবলৈ ভয় লাগে, মাতিলেই চিয়ৰ বাখৰ কৰি দন লগায়। প্রেম-ৰাতি সােৱ কেতিয়া ? লাবন্তৰাতি দুপৰ মানত আজৰি হই শুবলৈ ঘও। ৰন্ধা বঢ়া পলম কৰে গুণে ৰাতি হয়। প্রেমঅ’ শুনিছেনে অলী জীৱেৰৰ কথা । সুখ দুখ তু নেপায় বদনাম নয়, ইপিনে দেহৰ অবস্থা হৈছে এইটো।