পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/৩৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[ ২৮ ] ন-বােৱাৰী। | প্রেম—মােৰ মুৰ খাতি। মােকো ভাৰিব খােজ। সেই খন ঘৰহে তােৰ আপােন হল ; মাৰৰ আগতে সুখ দুখৰ কথা নােকোয়া হলি। | লাবন্য—নহয়, বৌ। ভাল পাৰ। এতিয়াও ময় তেঁওলােকৰ ফুটত উঠিব পৰা নাই—তেঁওলােকৰ আও-ভাও শিকি বন-বাৰিত সন্তোষ লগাব পৰা নাই ! সেই দেখি, খং বিষ কৰে, গালি শপনি পাৰে। যে- তিয়া ভালকৈ ঘৰ খনৰ কাম চলাব পৰা হম তেতিয়া আৰু কোনে বেয়া পাব। প্রেম-ভাল কৈছা মােৰ আই লাহৰি। তুমি বাৰে শতুৰৰ লগতাে মিলি খাব পাৰিবা। শাহ-শহুৰ পৰ নহয় তেঁওলােক আমাতকৈও আপােন, মিলিব পা- ৰিলেই, হল। ময় তােক পােনতে চিনিব নােৱা- ৰিলাে। আগৰ বৰণ, তেজ আৰু মুখত আগৰ নিচিনা হাঁহি নাই। কি শকত নৰিয়া পৰিছিলিনে কি ? | লাবন্য——নাই পৰা বৌ ; পৰা হলে তােমালােকে বাতৰি নেপাই থাকানে ? | প্রেম-তেনেহলেননা কিয় এনে চিনিব নােৱৰা- হলি। লাব—জানাে কব নােৱাৰো। প্রেম- অলপ প বি) তেনেহলে পাই বৰ দুখ দিছে।