পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/২৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


[২৩]
ন-বোৱাৰী

 মানিকীৰ প্রবেশ।  মানিকী— বৌ দেউ ! আইয়ে মাতিছে।

লাবন্য—ব’ল, গৈছো। আইদেউৱে ভাত খাই- ছেনে ?

মানিকী—খাই উঠিব এতিয়া।

লাবন্য--তয় খালি নে ?

মানিকী—মােৰ দুসাজি পৰিল, দেউতা সকল লগত ভাত, তাৰ আগেৱে আই দেউৱে সৈতে জলপান।

লাবন্য--মােলৈ বহুত ভাত বাঢ়ে অনাহকত পে- লনি যায । ভোক লাগিছে যদি ভাত দেগৈ; আ- কৌ খাবি।    (দুইৰো অগা পিচাকৈ প্রস্থান)   ------------------

  চতুর্থ গর্ভাঙ্ক।   ভাত খােৱ মজিয়া।  [ সুভদ্রা আৰু স্বৰ্ণই চৰিৱাত মুখ ধোৱে। ]

  

সুভদ্রা-স্বর্ণ ! চৰুৰ পৰা ভাত নুলিৱালেও হব। তােৰ পাটৰ গাল, বোপাৰ পাটৰ সেই গাল মোৰ পাটৰ এই গালকে ভৰাওক হে। আঞ্জাও সেই বাতিটোৰ বাতিয়েই হব। নহলেও চৰুতো নাই।

  

স্বর্ণ--আঁতিব ; ময় গােটাও, তুমি মুখােধোৱা।

   ( গােটায় )