পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/২৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ন-বােৱাৰী। [ ২৩ ] মানিকীৰ প্রবেশ। মানিকী— বৌ দেউ ! আইয়ে মাতিছে। লাবন্য—ব’ল, গৈছে। আইদেউৱে ভাত খাই- ছেনে ? মানিকী—খাই উঠিব এতিয়া। লাবন্যতয় খালি নে ? মানিকী—মােৰ দুসাজি পৰিল, দেউতা সকল লগত ভাত, তাৰ আগেৱে আ দেউৱে সৈতে জলপান। লাবন্য--মােলৈ বহুত ভাত ৰাঢ়ে অনাহকত পে- লনি যায । তোক লাগিছে যদি ভাত দেগৈ; অ- কে খাবি। (দুইৰ অগা পিচাকৈ প্রস্থান) - - - - চতুর্থ গর্ভক্ষ। ভাত খােৱ মজিয়া। [ সুভদ্রা আৰু ই চৰিৱাত মুখ থােৱে। ] সুভদ্রা-স্বর্ণ ! চৰুৰ পৰা ভাত মুলিৱালেও হ্য। তােৰ পাটৰ গাল, বোপাৰ পাটৰ সেই গাল মোৰ পাটৰ এই গালকে ৰাওক হে। মাও সেই ৰাতিটোৰ ৰাতিয়েই হব। নহলেও চৰুতে নাই। স্বর্ণ-জাতিব ; শয় গােটাও, তুমি মুখােগােৱা। ( গােটায় ।