পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/২৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[ ২২ ] ন-বােৱাৰী। স্বর্ণ-তােৰ বােৱাৰী ভাল, মুখৰ মতেই নাই অজল ভােদা ! পখৰা পাখৰীহতে মােক হে দন্দুৰী বলে। কুকুৰৰ পাে-জী-হতে মিছাতে চুকে-চুকে বহি হােৱা দিয়ে। ককিলি, ভাদৈ, ঘিন, নদাই কৰি মেখেলা তলত মুৰ সুমাই অছি ঘঁক চাই যাহি চোন, কোন কেনে। সুভদ্রা—দূৰৈৰ পৰ্বত শুৱনী সিহতে ভাল বুলিবতত এনেজনী, হুতাসিনী ধােৱাখুলি, শকচুৰ সাপিনী কাৰ ঘৰলৈ আনিছে। ঘৰৰ লক্ষী খেদালে, এইজনী আহিবৰ দিনধৰি মােৰ ঘৰত নাে কি নহৈছে ? পাৰ দোজোৰৰ কনি ঘােলা পৰে; কুকুৰজনীৰ পােৱালি এটা মৰে; আন কি বুঢ়ী ছাগলী জনীৰৰ সেই হেন পোৱালিটো শিয়ালে নিলে। অহি-অই দন কৰিলে ভােক গুচিব নে। ভাত দুটামান খাওঁগৈ-আহ। | (স্বর্ণক লৈ যায়। লাবন্য—(স্বগতঃ) তাহানিৰ সাধু কথাৰ শাকিনীতে ময়ে নে কি? কপালৰ ঘাম ওৰনীৰে মছি বন কৰিছে, তথাপি ভাল মুখে নেমাতে। ময় আহিবৰ পৰা ঘৰত উৎপাৎ হানী যিখিনী হৈছে। হবলৈ বা আৰু কি বাকী আছে ? তাক পৰম ঈশ্বৰে জানে। এতেকে প্রত্ মােক মাৰি নিয়া—ঘৰ খনৰ সুখ হওক। অ—তা- মােল কাটিবলৈআছেই, য়াও ইয়াত সােমাই থাকি- লে, আকৌ, গালি খাৰ লাগিব।