পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/২৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


| শ-বােৱাৰী। [ ১৯ ] জনী দিও বেয়া ভাবে বুজি উঠিব। যাও যি হয় হওক কিনাে কৰৰ উপায় নাই। [ প্রস্থান লাবন্যৰ পুনঃ প্রবেশ। লাবন্য—গ’লগৈ। তামােল অনি নেপালেহি। যাওক-হওতে এক ৰকম ভালেই হ’ল। অইদেউৱে বােলে ঠেহপাতি শুইছেগৈ। আইৱে তেঁওৰ ঠেহ ভাঙ্গি ভাত খুৱাবলৈ কৈছে। মাতিবলৈ যাওতে যদি আকৌ দন পাতে তেখেতে শুনিলে হেতেন। এতিয়া ঘৰ খনৰ ভিতৰত সজ মুখে মাতেঁতা এজন পাইছে৷ তেতিয়া সেই জনৰ কি জানি ভাল মাত নেপােৱা হওঁ। অবশ্যে নাপাবৰ কথাই—নিজৰ যদি মাক ভনীৱেকে সৈতে দন কৰিছে বুলি বুজে, তেন্তে দন্দুৰী বুলি ঘিন নকৰিৰ কিয, যাও, আইদেউক মাতি, ভাত খুৱাগৈ। | বাৰু; মােকনাে নেমাতে কিয় ? মনে ঠেই নেপাতত কি ? অ নহয়-যাৰ নিমিত্তে মই মাতক মতি বােলা নাই, দুঃখক দু:খ বােলা নাই-বনলতা ভাগৰ নাই, তেখেতৰ সন্তোষৰ নিমিত্তে তেখেতক ভাল পােৱাৰৰ নিমিত্তে—যাওঁ মাতোগৈ। মােৰ তেখেত আছে-তেখেতৰ মৰম আছে—আৰু কি লাগে।