পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/২০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


[ ১৪ ] ন-বােৱাৰী। ভাতগাল কাঢ়ি খাইছে, তহঁতৰ ঘৰৰ পানী খােৱা নাদত বিহ ঢালিছে নহয় বাৰু ? সেই গুণে তােৰ কথা মিছাকৈ লগাইছে ? নহয় বাৰু ? খেকাৰ খাঁতি, বান্দি, গােলামৰ কথীয়া, ইমানতে ইমান পালিহি ? গছকিব লাগেনে ?

 লাবন্য– যিহকে মন যায় তাকে কৰক।
 সুভদ্রা- আকৌ মােৰে সৈতেও মুখ চুপতি।

মই তোৰ সমনীয়া তােৰ জোৰৰনে ফেবৰ ? মাৰে মথোন দন কৰিবলৈ শিকাই পঠিয়ালে ? কামৰ ফালে কুটা এগছিও চিঙ্গিবৰ যোগ্য নহয় । ধােদৰ পচলা মাত্ৰ বহি শুই খাবলৈ আহিছ। বন এখনলৈ পাছিলে সাত খন দন কৰিবি। ডুমুনী দন কৰিবৰ হলে ডোমৰ গাৱঁলৈ যা । তাতহে তােৰ জোখাৰে মানুহ পাবি। বাৰু, আজি বােপা আহক ইয়াৰ মান পাবি। গুচ্‌, ডুমুনী আগৰ পৰা গুচ।

 লাবন্য-- (গুচি যায় )
 সুভদ্রা --ব’ল আই-এইজনীৰে কিমান দন কৰিবি।
 স্বর্ণ-মোক কেলৈ ?
 সুভদ্রা - আহ জলপান দুটামান খা ইহি। আজিভাত হওতে বেলি হব । 
     (স্বৰ্ণক হাতত ধৰিলৈ প্রস্থান)