পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/১৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[১২] ন-বােৱাৰী। খাবলৈ মেম চাহেবনী হৈছে। ঔ-আ-ই, এনে খন মুখ-গত কুৰা অগ্নি দিলেও নেপােৰে-ঔ। অহি- চোন বৌ, আহ-ঐ, মােৰ শপত শুনি যাহি চোন। লাবন্য—দুটি ভৰিত ধৰিছে ; আই দেউ মনে মনে যাওক ময় একো বেয়া কথা কোৱা নাই। [ মানিকৰি প্ৰবেশ।] স্বর্ণ- মাক অহাৰ গম পায় ) কিয় মনে মনে। থাকিব লাগে হয় ? কিয় মনে মনে থাকিব লাগে ? মোৰ জাত, মােৰ কঠীয়া, বেয়া ? মােৰ দেউতা দুখীয়া নিচলা পজি ঢায় ভাত খায় ? তোৰ বাপেৰ মৌজাদাৰ—ধাৰত টিকা টেটেকীয়া, ? আই দন্দুৰী তেওৰ দৰে ময়াে ? তােৰ মাৰ ভাল, তয়াে ভাল- ভাল ভালৰ ভাওৱে নেথাক কিয় ? মােৰ সাত পুৰুষৰ ঘালি বাচি থাকিবি, আই-বােপাইৰ মুৰত থপিয়াই থপিয়াই ভৰণ দিবি ? ময় হলে মনে মনে থাকিব লাগে ? নেদেখিছা ; এনে ৰজাৰ জিয়ৰী ৰালৈ পৰিছে -ৰাজ মাও ৰা পটেশ্বৰী হৈছে ? মুখত যিহকে অহে তকে বুলিব ; তুমি হলে মনে মনে থাকা ? উ-উ ভাল নগৈ গৰগাঁওত গৰ লগালে ; উস্ বৌ তেহেলৈ যােৱা বুলিলে। লাবন্ত-মানিকি। ধৰ চোন ভয়ে ময়ে নিও। স্বর্ণ চকুৰ টেপ, দি ) কেই জনী মান বা লগত বেটী আনিছে।