পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/১৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


নবােৱাৰী। ২য় অঙ্ক। প্রথম গর্ভাঙ্ক। ঢেকি-শাল। ( লাবন্য, স্বর্ণ, মানিকী আৰু সুভদ্রা ) লাবন্য—( অকলে, ধান এপাচি হেপােৰ টেপােৰ কৰি ধৰি)। কাকননা পাও, কাৰে সৈতে চোটাললৈ নিও। ( স্বর্ণক অহা দেখি ) আই দেউ ! ধৰক চোন চোতাললৈ নিও। স্বর্ণ-বৰ বাপেকৰ ঘৰৰ নিকিনা বান্দী পালে । নেদেখিছ। তেমৰ জনী-গােটেই পানীকেচুৱা সুকুমল শৰলি-অকলৈ নিবই নােৱাৰে। একাহি একাহি ভাতনাে কাৰ পেটলৈ খায়—ধান পাচিকে যে ভঙ্গিব নোৱাৰা। অচল কথা কেনেবাকৈ ফুল সৰিব। নসবে, নসৰে নিয়া। ময় উঘাটে। নিবলৈ আহিছে। | লাবন্য—বলে নােৱৰৰ গতিকে মাতিছে। বেজাৰ কৰিছে কেলৈ ? ( খৰাহিৰে এখৰাহি এখৰাহি কৈ নিয়ে ) স্বর্ণ ও বৌ । তােৰ বােৱাৰীৰ কথা শুনহি চোন, ভােৰ-ভােৰাই, গােৰ-গােৰাই মােক যত খিনি বুলিছে। ঝে-৪, ময় হেনাে শাকিনী, হুতাসিনী, বহি ববি,