পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/১৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ন-বােৱাৰী। [৯] লাব—ভাত খােৱা নাই অচোন। ফেদেলী-আইৱই দেহি এতিয়াও নাই খােৱ। আমাৰ হলে জিনাে গ'ল। ককিলী—জা-জলপাণ আকা ? লাবন্ত—নাই একেবাৰেই ভাত খাম। ফেদেলী-আইঐ-মুখ শুকাই টেমিৰ মুৰ যেন হ’ল, কাৰ পােৱালীৰ মােল, কোনে বুজে দেহি ! ইয়াত কিবা আছেনে—ভােক বুজি পুৱাবলৈ মন বুজি দিবলৈ ? লাবন্য-নহয় ; খাবৰ হে সময় হােৱা নাই। কচুখাতী—শাহু থকা বােৱাৰী-শাহুৱে মুকলি- আলে কেনেকৈ মুখ মুকলি হয় ? লাবন্যমােৰ এতিয়া সহজ হৈছে। হতে এইটো কৰা ভাল। | ককিলী-আই-ঐ পেটৰ তােক পেটতে মৰিল। শুৰি খটা কালত দেহ, এমােত যায় । কচুখালী—আই দেউ ! মাত কথাৰ কিমান দুখ যাও হক বল ; দিনৰ দিনতত তহঁতৰ কথা চোবালেও ভােক মুগুছে । লাবন্য- দুঃখ কষ্ট একো নাই। বাই বা তামােল এড়ােখৰ খােৱা। (বটা আনিবলৈ প্ৰস্থান)