পৃষ্ঠা:ন-বোৱাৰী.djvu/১৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ন-বােৱাৰী। [৭] কচু-এৰা হওতে ফেদেলি ! তয়াে ভাল কথা কলি। ন'মানুহ তাতে আমাক আগে পাচে দেখা নাই নহয় ! ফেদেলী-এৰা, লাজ কৰিবৰ কথাই। কিন্তু কা- লিত বাজে পশুলৈ আমাৰ আগত নাঙঠ হই গা ধুব। কচু—আইদেউ ! আপােক বৌ দেউ সুবুলি আ- ইদেউহে বুলিম হঁক। ফেদেলীনহননা কি আকৌ ! স্বর্ণতকৈ তিনি জোখ সৰু তেনেস্থলত কি বৌ বুলিবা। আমাৰ ছােৱালীৱে এনে কালত শুহৰী খাতক চাৰি কান্দি ভাত খায়। | লাবন্য—তােমালােকৰ যেনে মন যায় বােলা। ময় ধুতিৰে আছে, সেই ধাৰি কেখন পাৰি বহিলা হেতেন যদি। ককিলী—এনে সাদৰী ছােৱালী এই ঘৰলৈ ভাগ্যৰ বলত পাইছে। বহু বাইহঁত! ময় ধৰি দিছো। স্বর্ণ আইদেউৰ মুখে এনে কোমল মাত শুনিছাে বুলি কবই নােৱাৰ।। | লাবন্ত—সেই বিলাক কথা খােৱ; তােমালােক চিনিব পৰা নাই ঘৰননা কত ?