পৃষ্ঠা:নিমি-নৱসিদ্ধ সংবাদ.djvu/১৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


নৰসিদ্ধ সংবাদ লভিয়া মনুষ্য দেহা আনত এৰিয়া স্পৃহা বোলে বন্ধু কৃষ্ণক যি জনে। এতেকে বান্ধৱ হৰি তাঙ্ক মোৰ বুলি ধৰি | ৰক্ষা কৰি ফুৰা সৰ্ব্বক্ষণে॥ ৬২ এহিমতে যিটো নবে সদায়ে নামক স্মৰে | তাৰ আসি মিলে মহা ভাগ। নিজ প্ৰিয়ত্তম ৰাম। সুমৰন্তে তান নাম উপজে পৰম অনুৰাগ। সৰ্ব্ব অঙ্গ পুলকিত হোৱে আতি দ্ৰৱ চিত্ত | বাবে নীৰ নেত্ৰৰ নিগৰে। প্ৰেমে ঘৰ্ম্ম যায় জ্বলি | হা প্ৰাণ কৃষ্ণ বুলি পৃথিবীত পবিয়া বাগৰে॥ ৬৩ কতে থাকে মনে ধৰি ভকতৰ বশ হৰি জানি হেন মনত আকলি। বুজিয়া কৃষ্ণৰ চিত্ত হুয়া অতি কৃত্য কৃত্য কতো হাসি তোলে খল খলি। কতো প্ৰেম বসে ভুলি মোৰ প্ৰাণকৃষ্ণ বুলি পৰম আনন্দে গলে বান্ধে। এত কাল ব্যৰ্থে নিলো মাধৱক নজানিলো। কতো শশাকে গেৰি পাৰি কান্দে। ৬৪ কতে উঠি তাৱক্ষণে | পৰম অনল মনে কৃষ্ণ কৃষ্ণ বুলি পাৰে গেৰি।