পৃষ্ঠা:নগা কোঁৱৰ.djvu/৪৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৭ম দৃশ্য ]
৩৯
নগা কোঁৱৰ


আজি জননীৰ লাঞ্চনাৰ। আই মোৰ, য’তে আছা চোৱা ত’ৰে পৰা!

[ বুঢ়াগোঁহায়ে একেঠৰে নগাকুঁৱৰীৰ শৰ ফালে চাই থাকে ]

 চুহুং--মই কি কিছুমান শিয়ালৰ মাজত আছেনেকি? ইয়াত কি পুৰুষ কোনো নাই এই নৰাধমক হত্যা কৰিবলৈ!

 [ নিজে তৰোৱাল উলিয়াই খেদি যায়—গা-চোৱা দুটাই আৰু বৰবৰুৱা বৰগোঁহাই আদিয়েও তৰোৱাল উলিয়াই চেংলুঙক আক্ৰমণ কৰিব পোজোঁতেই বুঢ়াগোঁহাই মাজত সোমাই বাধা দিয়ে]
 খেনলুং--ক্ষান্ত হক স্বৰ্গদেও! ক্ষান্ত হক ডাঙৰীয়া সকল! হয়তো বা আপোনাৰেই সহোদৰ! এবাৰ সৌ ভূমি-শয্যাত শুই থকা দেবী প্ৰতিমাৰ ফালে মন কৰক স্বৰ্গদেও। চাওক স্বৰ্গদেও। চিনিছোঁ! চিনিছোঁ। সেই নাক। সেই মুখ। সেই অনুপম শ্ৰী! অপোনাৰেই নিৰ্বাসিত জননী স্বৰ্গদেও। আপোনাৰ পিতাৰ আজ্ঞাত নিৰ্ব্বাসিতা নগাকুঁৱৰী।

[ সকলোৱে নগাকুঁৱৰীৰ ফালে ঠৰ হৈ চায় ]

 [ স্বগতঃ ] মোৰ অনুমান যথাৰ্থ। নহলে এনে সৎ সাহস সামান্য মানুহত অসম্ভব। [ চেংনুঙৰ ফালে চাই] একে নাক। একে মুখ। অবিকল প্ৰতিকৃতি।

 [ প্ৰকাশ্যে ] যুবক, তোমাৰ পিতা!
 চেংলুং--পিতৃ পৰিচয় দিবলৈ মাটিত মুখ লুকুৱাবৰ ইচ্ছা হয়। যি মোৰ সৌ দেবী স্বৰূপিনী অননীৰ এনে দুৰ্দ্দশা কৰিছে বিনা দোষত নিৰ্ব্বাসন দি চিৰ জীৱন তিল তিলকৈ