পৃষ্ঠা:ধনন্তৰী বধ.djvu/৩৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


না । কেহহ বোলে ঝাতে মা কমলা সুৰী। সহেলা পাতিয়া বধিলা ধনৰী। যত সৰ্প ৰাখিয়াছে ধনী ওজা। শিষ্য সবে আনিলেক বৰ বৰ বো। ক্ৰোধ কৰি শিষ সবে সৰ্পগণ মাৰে। তোৰ কাণী বিবাদে আমাৰ গুৰু মনে। দৈবৰ নিৰ্বন্ধ কেহহা খাইতে পাৰে। আয়ু শেষ হইলে সকল লোক মনে। ৰজনী প্ৰভাত ভৈলা ৰবিৰ কিৰণ। হেনকালে ধনন্তৰী তেজিলা জীৱন। চতুৰ্দিকে বেঢ়ি সবে কৰয় ক্ৰন্দন। পোত্ৰ মিত্ৰ বন্ধু আৰ যত জ্ঞাতিগণ। কোপ কৰি কহিতে লাগিল যত জ্ঞাতি। পোৰা লৈয়া কমলাক ওবাৰ সংহতি। যেনে মাৰিয়া থাকে আপোনাৰ পতি। ভূমিত পৰিয়া কেনে কানে দিনে বাতি। বৃদ্ধজন সকলে লাগিলা কহিৰে। সতী কন্যা কমলাক কে পুৰিতে পাৰে আমি জাননা কপট কৰিলা বিষহৰি। মায়া কৰি বুজিলেক নাগৰ ঈশ্বৰী। কহে দেব নাৰায়ণে মনসাৰ দাসে। প্ৰবন্ধে পাচালি পদ কৰিলা প্ৰকাশে।