পৃষ্ঠা:ধনন্তৰী বধ.djvu/৩০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


২৬ ধনী বধ। দিহা-কালে ওজা ধনী ভূমিত বাগৰি পৰি | পদ্মাবতী চলিলা আমাকে। মৰিব ৰবিৰ জ্বলে প্ৰাণক পোয় মোৰে | বিষ ধৰে আমাৰ শৰীৰে। যে বিষ ভক্ষণ মোৰ দুগ্ধ হেন সম সৰে হেন বিষ দহে কলেৱৰে। মুনি শাপ মিছা মুই আনিলে। মই নিশ্চয় | সোহ পাপ ফলিলা আমাৰে। ধনা মনা চলা ধাইয়া। | গন্ধমাদনক লৈয়া | আন! গৈয়া জীব সঞ্চাৰিণী।। সংসাৰে হইল লাভ। পদ্মই সাধিলা কাজ | লঘু হৌক বেঙ খোৱ কাণী। শুনিয়া গুৰুৰ বাণী শিষ্যে কৰে কানাকানি | কালে সবে মাথে হাত দিয়া। পদ্মা পাতি কপট মায়া বিশ্বাস কথা গৈলা লৈয়া | মায়া পাতি গুৰুক বধিয়া॥ ওজাৰ চৰণে ধৰি কালে শিষ্য গড়াগড়ি | কালিয়া সকলে বোলে বাণী। কেন মতে কোথা যাওঁ কিমতে ঔষধ পাওঁ কোথা পাওঁ জীব সঞ্চাৰিণী।। নাৰায়ণ দেবে কয় | একৰি বল্লভ হয় কান্দি কহে ওজাৰ গোচৰে।