পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/৮৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


দুজন দৈবজ্ঞই আহি তোমাৰ হাত কপাল চাৰু সোঁৱৰণী চাই কইছিল তুমি হেনো ৰাজৰাণী হবা৷
 পদুম— হয়! সিহঁতে তেনেকৈ কইছিল৷
 মহীৰাম— তেন্তে পদুম! মই তোমাৰ পিতিৰ পোষ্য হোৱাটো বা লৰাৰ চামিল হোৱাটো দূৰৰ কথা হল৷ তোমাৰ পিতিৰ যত্ন হৈছে গুৱাহাটীৰ বৰফুকনে সৈতে ৰণ কৰি আহোমাক আমাৰ কামৰূপৰ পৰা একেবাৰে উচ্ছেদ কৰা! তেওঁ হয়তো এই ৰণত সহায় পাবৰ কাৰণে হলেও তোমাক কোনোবা ৰজাৰ লগত বিয়া দিব৷ ৰজাৰ লৰাত বিয়া দিলে পিতাৰাৰ সমস্ত বিসয় সম্পত্তি মাটি-বাৰি সেই ৰজাৰ লৰায়ে পাব৷ এনে স্থলত মইনো তোমালোকৰ ইয়াত থকাৰ সকাম কি?
 পদুম- অৱশ্যে তুমি যি কৈছা সচা৷ পিছত, আগলৈ কিটো হব সেইটোকে ভাবি তুমি লৰালৰিকৈ আমাৰ ঘৰ এৰি পলাব খুজিছা হবলা! ধৈৰ্য্য ধৰা, পিতিয়ে এটা নকৰে মানে বা তোমাক যাবলৈ নকয় মানে আমাৰ ঘৰ এৰি নাযাবা৷ তুমি গলে মোৰ মনটো সুদা সুদা লাগিব”৷
 মহীৰাম— পদুম! কোৱাচোন কেলেইনো তোমাৰ মন সুদা সুদা লাগিব৷
 পদুমী-মই তাকে আকৌ কব লাগে নে কি?
 মহীৰাম— এৰা কব লাগে৷
 পদুমী—তুমি দেখোন সৰুৰে পৰা মোৰ খেলৰ