পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/৮৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


লগৰীয়া৷ খেলৰ লগৰীয়া এজনে এৰি গলে জানো বেয়া নালাগে৷
 মহীৰাম—-পদুম! মই যদি তোমাৰ খেলেৰে লগৰীয়া, তেনেহলেনো তুমি আজি কালি মোৰ লগত কেলেই নেখেলা৷ মোৰ আগত দেখোন আজি কালি ভালকৈ নোলোৱাই, কথাও নোকোৱা৷
 পদুমী—তাৰ কাৰণ আছে৷
 মহীৰাম—কি কাৰণ মই জানিব পাৰো নে?
 পদুমী—(তললৈ মুৰ কৰে৷ )
 মহীৰাম- কোৱা পদুম মোৰে শপত, তুমি মোককোৱা৷ নকলে মই বেয়া পাম৷
 পদুমী-(তললৈ মূৰ কৰি) মায়ে কৈছে মই হেনো দিনক দিনে ডাঙ্গৰ হৈছে৷ ৷ মোক হেনো বিয়া দিবৰ সময় হল৷ সেই দেখি মই হেনো আবুৰত থাকিব লাগে৷
 মহীৰাম— অ! সেইটোহে কাৰণ৷ বাৰু তোমাৰ নিজৰ মনে নো কিদৰে থাকিবলৈ কয়৷
 পদুমী—মোৰ নিজৰ মনে কয়— মই যেন সদায় আগৰ দৰেই মুকুলি হৈয়ে ফুৰিম৷ কিন্তু মনে কলেও মােৰ হাক বচন তো পেলাব নোৱাৰো৷
 মহীৰাম—তুমি যথাৰ্থ কৈছা পদুম৷ মই তোমাক ধইন দিছে৷ ৷ তেনেহলে মোক বেয়া পাই বা ঘিণ কৰি এইদৰে আচৰণ কৰা নাই৷