পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১০৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


মনে মনে শলাগিছিল৷ উভয়ৰে উভয়লৈ প্ৰণয় দিনক দিনে ডাঠ হৈ উঠিছিল৷
 ইফালে হৰদত্ত বৰুৱাৰ গৃহিণী পদ্ম কুমাৰীৰ মাকে পদ্ম কুমাৰীক দিনক দিনে পূৰ্ণিমাৰ জোনটিৰ দৰে বাঢ়ি অহা দেখি চিন্তিত আৰু শোকাকুলো হৈছিল৷ শোকাকুল হোৱাৰ কাৰণ, তেওঁনো কোনটা সতে তেওঁৰ একজনী জীয়াৰীক আনলৈ বিয়া দি উলিয়াই দিব৷ চিন্তিত হৈছিল যে গিৰিয়েকে জীয়াৰী পূৰ্ণ যৌবনা হোৱা স্বত্বেও তাইৰ বিয়াৰ বিষয়ে মনকাণকে কৰা নাছিল৷ হৰদত্ত বৰুৱা ৰণ বিগ্ৰহত, সৈন্য সামন্ত গোটোৱাত আৰু সেই সকলৰ ৰছদ পাতি যোগোৱাতে বাস্ত আছিল৷ জীয়াৰীৰ বিয়াৰ নিমিত্তে কোনো কথাকে ভাবিবৰ তেওঁৰ আহৰিয়ে নাছিল৷
 বৰুৱানীয়ে মনে মনে স্থিৰ কৰিছিল তেওঁ পদ্মকুমাৰীক যালৈ বিয়া দিব সেইজনক নিজ ঘৰতে চপনীয়া কৰি ৰাখিব৷ তেওঁ তেওঁৰ সেই একেটি মাত্ৰ সন্তানক আনৰ ঘৰলৈ যাবলৈ এৰি নিদিব৷ পদুমক এৰি দি তেওঁ এখন্তেকো জীয়াই থাকিব নোৱাৰিব৷ পদ্মকুমাৰীৰ হাতধৰী লিগিৰীৰ পৰা বৰুৱানীয়ে এইটোও জানিছিল যে মহীৰামে পদুমীক আৰু পদুমীয়েও মহীৰামক ভাল পায়৷ পদুমী যেনেকুৱা ধুনীয়া মহীৰামো সেই লেখীয়া এজন ৰূপবান ডেকা আৰু বীৰ৷ তদুপৰি মহীৰাম সৰুৰে পৰা তেওঁ লোকৰ ঘৰতে পদুমে সৈতে একে লগে ডাঙ্গৰ দীঘল