পৃষ্ঠা:দক্ষ-যজ্ঞ.djvu/১৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


( ১৫ ) আইক চাবৰ নিমিত্তে মোৰ মন ব্যাকুলিত 'েৈছ । বিষম স ম্যাত পবিলে। গুৰুজনৰ ঘবলৈ যোৱাত একে৷ অপমান নাই, সচা কথা । কিন্তু পিতাই যদি মোক আদৰ নেদেখুৱর, সকলোৰে আগত যদি মোৰ পতি নিন্দ। কৰে, তেনেলে মই কেতিয়া ও সহিব নোৱাৰিম। ( কৃত্তিকা, অশ্বিনী আৰু ৰোণিীৰ প্ৰবেশ ।) কৃfই কা । ৰাগিণ পিন্—তাল যৎ। পিতাৰ যজ্ঞলৈ যাওঁ, মিলি বাই ভনী হে। একে লগে বঙ্গ-মনে, আধা কে ও জনী হে। আইৰ চৰণ চাম, প্রেম-চিয়া চেটিগ্রাম উলাহ অস্তৰে আমি পিম প্ৰেম-পানী হে ॥ সতী । ৰাগিণী সৃ ৰট. -তাল । প তাল। । তাকে গুণে হায়, নিমন্ত্ৰণ নাই। যাওঁ বাৰু মই যজ্ঞলৈ কি বুলি । তোমালোকে তাত, পাবা মিঠা মাত, নেচায় পিতা মোক উলটি সমূলি ॥ মোৰ কপালত, হেৰা বিধতাই, যত থৈ আছে, লিখিছিল হার ! শিবনিন্দা যদি কৰে পিতা মোৰ, জানো ই প্ৰাণৰ পৰিব হে ওব । অশ্বিনী ।সতী তুমি একো চিন্তা নকৰিবা। তোমাক দেখিলে পিতা কেতিয়াও অনাদৰ নকৰে। এতিয়া তেওঁৰ মনত ক্রোধ।