পৃষ্ঠা:দক্ষ-যজ্ঞ.djvu/১৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


( ১• ) যাইছে। দদাৰ আজ্ঞা পালিবই লাগিব। এই যজ্ঞৰ পৰিণাম কি হব গৈ, কোনে কব পাৰে । প“তি ।‘দেৱষি, যদি ও দদাৰে তোমাক কৈলাসলৈ যাবলৈ হাক দিছে, তথাপি একেসাৰ মোৰ কথা শুনি, এবাৰ সতীৰ ঘৰলৈ যাবা । মোৰ সতীক ইয়াকে কবা, “যজ্ঞত তোমাক নেদেখিলে, তোমাৰ মাৰ আৰু জীয়াই নেথাকে। মাকৰ ঘৰলৈ জীয়েক আহিবৰ নিমিত্তে একো নিমন্ত্রণ নেলাগে । ৰাগিল ভৈৰবী—তাল আড়াtঠকা। নাৰদ, ৰাখিবা মোৰ এই মিনতি, জনাবা সতীক দুখিণীব কি গতি। পৰাণৰ অবী বোব, ছিগি-ভাগি যাব মোৰ, যদি নেদেথিম মই চেনেহী সতী। নল । ৰাগিণ জলা—তাল যন্ত। ওহে মহাবাণী, নোবোলা দোবোর্ন এনে কাতৰ-বাণী । যাও * মই কৈলাশলৈ, ই বাতৰি জনাও° গৈ, নেকান্দ। নেকানা, মোছা চকুৰপাণী । [ নাদৰ প্ৰস্থান । প্রফতী ।- গাটো অবশ লাগিছে—অলপপৰ বিছনাত পৰি থাকে৷ গৈ । [ প্ৰস্থান।