পৃষ্ঠা:তীৰ্থ-যাত্ৰী.pdf/৫৩

তীৰ্থ-যাত্ৰী

৩৯

 

যিদিন৷ প্ৰথমে তুমি ছাত্ৰীৰূপে মোৰ  সোমালাহি শিক্ষাৰ আলয়, মনত আছেনে দেবী, আজি সেই কথা  নাছিল ভাৱৰ বিনিময়।

(তুমি)

স্বভাৱ চপল৷ ক্ষুদ্ৰ দেৱবালা যেন  হাঁহি মাতি নাচি ফুৰিছিলা

(মই)	আদহীয়৷ গুৰুদেৱ অতি যতনেৰে  শিকালো জ্ঞানৰ কত ফলা। অলপ দিনতে পাছে দেখিলে৷ তোমাৰ  কি সৌন্দৰ্য্য নৰ জগতত, অপূৰ্ব্ব অমূল্য জ্যোতি স্নেহৰ ভঁৰাল  জিলিকিছে তোমাৰ দেহত।

লাহে লাহে মুগ্ধ হিয়৷ মন্ত্ৰ মুগ্ধ যেন  আকৰ্ষিত হ'ল তোমালই কত যত্ন, কত শ্ৰম, কৰিলোঁ কতনা  নোৱাৰিলোঁ ঘূৰাবযে মই! নজন৷ নুশুন৷ এটি আনন্দৰ ঢৌৱে  হিয়া মোৰ দিলে ওপচাই। জগত সংসাৰ জুৰি দেখিলো সুন্দৰ  এনে সুখ আৰু ক'তো নাই।