পৃষ্ঠা:তিৰুতাৰ আত্মদান কাব্য.djvu/৮৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


 “পলোৱাঁঁ পলোৱাঁ; নাথ! বধলাগে মোৰ।
 “আত্মৰক্ষা কৰাটোয়ে সকলোৰে মত
 “পলোৱাঁ পলোৱাঁ, নাথ? গুছি তুমি যোৱাগই,
 “নগা পৰ্ব্বতত থকা কাঠনি মাজত
 “(বাট-পথ য'ত একো চিন-চাব নাই)
 “থাকিব লুকাই তুমি নিৰ্ভয় মনত॥
 “যদিও পৰ্ব্বত ভৰা ডালোৱা নগাৰে,
 “যদিও পৰ্ব্বত' বন বাঘে-ঘোঙে পূৰ;
 “তথাপি ডালোৱা নগা আক বাঘ ঘোঙ
 “ল'ৰাৰজা সম জানা, নহয় নিষ্ঠুৰ॥"

গদা—“পলাই সাৰিম বাৰু, কিন্তু, হায়! কেনেকই

 “সাৰিবা, প্ৰিয়সি? তুমি? কি হ’ব তোমাৰ?
 “ভাবিছা মোলই তুমি, কিন্তু ভবা নাই
 “কিহ’ব নিজৰ-গতি, নিজ অৱস্থাৰ?
 “পলায় সাৰিলো বাৰু, কিন্তু কেনেকই তুমি
 “সাৰিবা, প্ৰিয়সি পাছে? তুমি নোৱাৰিবা;