পৃষ্ঠা:তিৰুতাৰ আত্মদান কাব্য.djvu/৯০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


 “কোমল তোমাৰ দেহ, ভৰি সুকোমল,
 “অৰণ্যৰ মাজে মাজে কিৰূপে ফুৰিবা?
 “পলাই সাৰিম মই, উঠিম গছত গই
 “পৰ্ব্বতৰ টিঙ্গে টিঙ্গে ফুৰিম বগাই;
 “কিন্তু, প্ৰাণেশ্বৰি! তুমি বিৰূপে উঠিবা?
 “কি কৰি লুকাবা দেহা শক্ৰ দেখা পাই?”
জয়মতী–“বেটীৰ নিমিত্তে, নাথ! নালাগে ভাবিব তুমি
 “অৱলা তিৰুতা মোক একোকে নকৰে;
 “তোমাৰ শতুৰু ৰজা, তুমি বৈৰী তাৰ
 “শক্ৰৱেহে শতুৰুক লগ পালে ধৰে॥”

 এইদৰে কতৰূপে কত ক’লে জয়মতী

 গদাপাণি কিন্তু, হায়! নাযায় পলাই,
 দোৰ্ঘোৰ বিপদ দেখি ক’লে কুঁৱৰীয়ে
 স্বামীৰ পাৱত ধৰি ইনাই-বিনাইঃ—
 “নবধিবা প্ৰাণ, নাথ! মোৰ (চিৰ দুখিনীৰ)
 “ইমানতে সাৰাঁ তুমি, মোৰে মূৰ খোৱাঁ!