পৃষ্ঠা:তিৰুতাৰ আত্মদান কাব্য.djvu/১২৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


 * * * * *

এনে নিদাৰুণ ছবি জানাে ঢাকিবৰ মনে

মহা অন্ধকাৰে আহি ভৰিলে জগত!
এন্ধাৰ দুপৰ নিশা, শুলে চাউডাঙ্গ,
এনেতে আহিল গদা ৰাণীৰ কাষত॥
দেখিলে, ৰাণীৰ হ’ল প্ৰাণ, হায়ু! ওষ্ঠাগত
পৰি আছে জগাকাঠ অৰণ্য-মাজত!
নাই মত নাই বােল মুখত ৰাণীৰ,
দীঘল উসাহ মাথোঁ বলিছে নাকত!!
ৰাণীৰ অৱস্থা দেখি হ’ল গদা বিয়াকুল,
পানি একাঁজলি আনি দিলেহি মুখত;
জ্ঞান পালে কুঁৱৰীয়ে, চকু মেলি চাই
দেখিলে প্ৰাণৰ প্ৰাণ স্বামীক আগত॥

যাৰ কাৰণেই তেওঁ ভুঞ্জিছে যাতনা,

যাৰ কাৰণেই আজি প্ৰাণ যায়-যায়!
তেনুৱা স্বামীক দেখি চকুৰ আগতে,