পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৯৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জ্ঞান-মালিনী ৫ যদিস্যাতত তােৰ এই খেতি খন দষ্ট গব মহে মাৰে এবে কণ, সিহতকে ধৰিবান্ধি এতিক্ষণ | লগা নাকী-জবি ভাল;- বীৰ-ভমকেৰে তলপীয়া কৰি, হালে হালে যুটি (টেট ধৰি ধৰি ), চেকনীৰে পিঠি ডৰাডৰ কৰি, বা চোঁ অময়াৰহাল। ১০ নিজে দেখিবলৈ পাবি তেতিক্ষণ, কেনে দৰে তােৰ হৈছে খেতিখন উলাহতে আহা! নাচি উঠি মন, | হ’ব হেমাহিও দৰ, আগ-বতৰতে পকি সেই ধান। এনে দৰে তােৰ বাখিব যে মান- নােৱাৰিব কেৱে কাঢ়িবও চান গুনপাকো হব' পৰে। যতনেৰে তাকে বান্ধি কুন্ধি লই, অতি উলাহেৰে সিপৰীলৈ গই, কঠীয়ানী এক চাই-চিতি লই, | সেই জালােঙাৰে গুটি সিচি যদিস্যাত, দিয়গৈহে তাত, খন্তেকতে গজি হ’ব গছ পাত,