পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৯৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জ্ঞান-মালিনী ৫ এই লামভাম, নেওচা দি এৰি, গােটা ৰাতি দিনে সেই সচ ফেৰি, সেই ভেৰণেহে দিব দিহা কৰি, ভৱসাগৰৰ নাও! সেই সমলেৰে তালৈ যেন গই, কাৰৰ মখলই অনা-চোৱাকই, চহাবলৈ পাৰ ততাতৈয়া কই, | মায়া-চপৰাণি-খন; পাছে আৰ, যেন, ড্রোঙ সলাবলৈ আগলৈকো যাতে নলগীয়া হই, জাহ-যাৱ তাতে, খিলঞ্জিয়াকই, অন্ত কৰি ৰিপৰণ। কিন্তু যদিস্যাত হেলাওটা কৰি, আয়-ধন ফেৰি দিয় খয় কৰি চাবি!শেহান্তৰে বিমােৰত পৰি, | নহব একোকে কৰা। চা-চোঁ তােৰ দৰে কত উপজিলে, স, মাজ, বৰ, কত হলে গ'লে, এটি এটি কৰি ক্ৰমে ৰসাতলে পৃথিবী হ’বৰে পৰা; সিহতৰৰ এক আছিলে তাে প্রাণ, জ্ঞান, বুধি, বল, যশস্যা ও মান,