পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৮৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জ্ঞান-মালিনী s হতু কি?- আমার পথিবী বহুত | অতৰে থকাৰ বাবে, চাকিৰ সমান | তৰাটি বুলিহে মানুহে মনেৰে ভাবে। আচলে সিহত নিজেই এখনি এখনি পথিবী মান; শূন্যতে ওলমি, | আবৰি ধৰিছে প্রত্যেকে এখনি থান। আপােনা-আপােনা জোনেৰে সইতে বেলিৰ চৌপাৰে ঘুৰি, অনন্ত কাললৈ থাকিব, ইদৰে সউৰ জগত যুৰি। কি-জানাে-কি এক মনিব-নাের | চোঁচনী-ফহতি ধবি, ইটিয়ে সিটিক। | শন্যতে বাখিছে, | সুলকি নপৰা কৰি! ২৪। পবেও যদিহে, চোঁচনী-টানত, এফালে হয়গৈ পােন; হেজাৰৰ টানিলে, নিছিগে নিছিগে, এনে সি জৰিব গুণ!