পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৮৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জ্ঞান-মালিনী দুদিনতে গেলি-পচি হ’ব ‘ছাৰখাৰ পােকে খচি খচি খাই উলিয়াব হাড়, হাড় বিলাককো পাছে মাটি বনে খাই, সমুলঞ্চে চিন ছাব দিব নমুৱাই। পঞ্চভূতে মিলি যাব ত্য, পঞ্চভূত; কোন কেনি যাব কেৱে নেপাবও ফট! কিন্তু তুৱা জীৱনৰ যত পাপপণ, তাৰ হতে আমাৰ চিটিকিব ধন; পণ্য বেচি হ'লে বটা, পাপ হ'লে ডৰ; এবে যেনে বাঁ, তেনে দাবী শেহান্তৰ। জীৱটিৰ অন্ত পৰে প্রাণী ঢাকালেই; জীৱ-আতমাহে মাথোঁ থাকে অকলেই। তেৱে সকলােৰে বাবে জগৰীয়া হই, অনন্তত উটে-বৰে যুগমীয়াকই। এবে তােমালােকে কৰাঁ যত মানে কাম গৰাকীৰ ওচৰতাে সিটিৰেহে নাম। গতিকেহে মৰা-পাছে সিটিয়েহে গই তাৰ বেচ ভূগিবগৈ যুগমীয়াকই! -এয়ে জগতৰ ৰীতি, বুজা ডেকাহত! অলপতে কিয় এনে হােৱা উধাৱত? শক ১৮১৫ ৫ আহিন।