পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৮১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জ্ঞান-মালিনী নৰিয়াৰ বাতৰিটি পালে মানে যাৰ, বিননিত ত্রিভুবন কৰে তােলপাৰ; যাৰ নেওচালৈ হায়! নিজে যাওঁ বলি, লৰা, তিৰী আই ভায়ে কান্দে হালিজলি; তেনে মৰমৰ বস্তু, ঘিণ ভয় কৰি, মৰা মাতৰকে হায়! দিব বাজ কৰি! ২০ হিয়া ধনি, বকুপিটি, বংশ পৰিয়াল, যদিস্যাতাে কান্দি কান্দি হ'ব লালকাল; কিন্তু তােমালােকে সৈতে মৈদামত গই, কেওঁ নেথাকিব হায়! লগৰীয়া হই? বগা ধকধকীয়াকৈ এডুখৰি কানি, ধােৱ-পখলাৰ পাছে, পিন্ধাবহি আনি। সেয়ে মাথোঁ সাজ-পাৰ, সেয়ে তুলি গাৰ; তাৰপৰি বেচি কিবা দিব জাননা আৰু? পেৰেঙনি-ওপৰত চাৰি জনে লই, ভাই বন্ধু সকলােৱে মিলিজুলি গই, এৰিথই আহিবগৈ মৰিশালনীত;- -আত্মম্ভৰি জগতৰ এয়ে হৈছে ৰীত! পথিবীতে পৰি ব’ব তয়, ধন সােণ; শদা হাতে নেবানে?—ভাবি চোৱাচোন। ফট-গধুলিতে যেই নিধতুৱা প্রাণ, ভূত-পিশাচৰ নামে থৰথৰিবান,