পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৮০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জ্ঞান-মালিনী কান্দি বিয়াকুল হই, অকলে নির্জনে গই, অতি কাকূতিৰে ক'বা, দুই হাত তুলি, -“হায় বিধি কি কৰিলোঁ, লাভে মলে হেৰুৱালোঁ এবে মই অধমক ক্ষমা কৰাঁ বুলি। ১৮ অকস্মাৎ এনে দবে থাকোঁতে থাকোঁতে, এদিন টিপা-দি ধৰি, নিব যম-দতে! কোটি পৰিয়ালে হায়! বেৰি থাকিলেও, এখন্তেকো ৰাখিবকে নােৱাৰিব কেওঁ, লােৰ গম্ভাৰততা যদি থাকা তােমালােক, তাতে আহি মৰা-কালে মাৰিবহি ঘোঁক! কাবউ-কোকালিলৈও নকৰিব কাণ, কিম্বা কোটি লাখ টকা কৰিলেও দান, মাটিৰ সজাটি মাথোঁ পথিবীতে থই, জীৱ-পক্ষী ধৰি নিব নিজ দেশলই। লগা-ভগা চুবুৰীয়া বংশ পবিয়াল, বেজাৰত কান্দি কান্দি হ’ব লালকাল; কিন্তু সাধ্য নহ'ব যে কোনাে এজনৰ, মৰণৰ পৰা তাক কাঢ়ি ৰাখিবৰ ! আহা- জীয়াই থাকোঁতে এবে, যেই খনি মুখ এখন্তেক আঁৰ হ'লে, কৰে কত দুখ; কত কন্দা-কটা লাগে, পৰবাহলই দুদিনৰ নিমিত্তেও এৰি দিবলই;