পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৭৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জান-মালিনী (ঞ) যেই ককালৰ বলে, ফুৰা আজি দলে দলে কাঠনিৰ মতলীয়া গণ্ডা হাতী যেন; হায়! তাৰাে যােৰা লৰি, ক্রমে হলি-ঢলি পৰি, অন্তত কুজা হ'ব ধেন, খনি হন।' | (ট)। যেই ভৰি দুখনৰে ফৰী, দেশ দেশান্তৰে খন্তেকতে যাব পাৰা যােজনৰাে বাট; ক্ৰমে ৰগ ঢিলাহই, | তাবাে এনে হ’বগই দখােজৰ সমৰথথা নেথাকিব গাত! ধেমেলীয়া মিতাহ'ত নেপাবাঁ অে সিকালত, এই ধিতিঙালি কৰি ফুৰিবলৈ আৰ; গাইগােটা জগতত, সেই বঢ়া-বয়সত, লগৰীয়া হব মাথোঁ লাখুটি ও গাব!! এই পৰকিতি লৰি, অন্য মতি-গতি ধৰি, মহা কেনেৰীয়া হ'বা তােমালােকে হায়! অলপতে ঠেহ, ধৰি, কেটেৰা-জেঙেবা মাৰি, লগাবাঁ যে ঠোটামােজা নিতে হাই-খাই। | (ঢ)। অতি আখৰুৱা হই, তাৰ পিছে হ'বাগই নাতি-পুতি বিলাকৰ এটি হামাল; তযু, আল-ধৰোঁতাই ক’ব, আহকাল পাই, ‘এনে আপদীয়া বােৰ মৰিলেও ভাল।