পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৬৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জ্ঞান-মালিনী এই যে জীৱন-ফল, পদুমৰ দবে, দেহা-পুখুৰীত থাকে, টল, বল, কৰে; ‘কাল’-পচোৱা যে আহি কৰে থান থান, ডেকাহ'তে সিকথাত দিছে আওকাণ। খাই-বই সুখে থকা ধমকে ধৰি, বেদ-কোৰাণৰৰ কথা উপলঙা কৰি, টিলিকিতে উৰাইছে যত পণ্য-পাপ, ইতিকিঙ-উলাহতে মাৰি তিনি জাপ। ১৪ হেৰা! হেৰা! টপটলৌ ডেকালৰাহত! অলপতে কিয় এনে হৈছাঁ উধাৱত ? আলি-বাটে চালি ধৰি, ধিতিঙালি কৰি, অতপালি কৰাঁ কিয়, মৰে-ভৰি কাঢ়ি ? আজি হয় উলাহতে, সার্থক জনম ভাবিছাঁ যে, পৰস্তেহে পাবা তাৰ গম। ডেকা-কাল পাই দিছাঁ ধন্য জীৱনক; কিন্তু হায়! এই দখ অতি ভয়ানক! একো কথা নােসােধাকৈ গৰ-বিবেকক’ নকৰিবাঁ ইকালত, প্রাণ যায়য়া যক।। জীৱনৰ সােৱে বাৱে আছে দুটি বাট, পৰিছাঁহি তােমালােক তাৰে দোমােজাত। ওলমিছে, ভাল-বেয়া নৰ-জীৱটিৰ, বাছনিৰ ওপৰতে সেই দুয়ােটিৰ। সেই দুবাটৰে কওঁ, শুনা বিবৰণ; বাছি লােৱাঁ নিজে এবে যাৰ যেনি মন।