পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৬৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জ্ঞান-মালিনী ১৩। আহা! কেনে সকলমে, ডেকালৰাবােৰ ফৰিছেহি ওভােটাই চুৰিয়াৰ ঠোৰ নাই বাধা বিঘিনি ও নাই গৰ, জন, দেখি নিৰজন ঠাই উত্ৰাৱল মন। গপতৰ গুৰি কথা কয় জনে জনে; কিবা ভেদ পায় আৰু হাঁহে ঘনে ঘনে। কোনাে জনে বখানিছে নিজ ৰূপ-গণ; কোনােৱেবা কাৰবাৰ পিন্ধা-ঊৰা-ধন; কোনাে জনে নিজ বল ভাবিয়েই আকুল, নিজে বুধিয়ক জানি কোনাে বিয়াকুল; কোনােটিয়ে নিজকেহে ওপৰঞ্চি বলি, ওৱাইডাং কথা কৈছে বাহ, তুলি তুলি; কত কি যে হাঁহি মাতি, পাতি কত পাঙ, শন্য আলাসতে কত সাজি বালি-চাঙ, ইটে-সিটে টনা-টনি কৰি হৰামৰি, মাজে মাজে একোষাৰি প্ৰেম-গীত যৰি, লাহে লাহে ঠেও-ধবি ডেকালৰাহত, গা-ঘেলাই গই আছে আলি-ওপৰত। আনন্দৰে পাৰ নাই, লগৰীয়া পাই; কিনাে কথা কয় মুখে, এ-ভঙ্গেই নাই! কিবা আহে কিবা যায়, কোনে কৰে কাণ? মবে-মুকলিকৈ ফৰে নাবাবৰ মান ? প্রতি কথাতেই মাথোঁ তােলে আনি প্রেম; কিন্তু এনি ভুও নাই কাক, বােলে প্রেম! গমিও নেচায় হায়! সেই ডেকা কাল, হ'হা-মতা, গীত-মাত, ৰয় কত কাল ?