পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৬২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


জান-মালিনী এনেকৈ থকাতে, একেটা ঢাকাতে, মা-কেও কৰিছে শাঁত। সকলাে ঘৰতে, | এইটি পৰতে জলিছে অলেখ চাকি; অজলা চগাই, পিৰীতি লগাই, দিছেহি জীৱটি বাকি। | ১০ যতেকে পৰিছে, ততকে চৰিছে, শনি নেমানি হাক, পদলি পদলি খেলিছে গধুলি লৰা ও ছােৱালী জাক। ঝি-ঈ-ঈ বলিয়ে, গাইছে জিলীয়ে, প্রভুৰে মহিমা-গীত একান্ত মনৰে অনন্ত জনৰে বিচাৰি আপােনা হিত। ডিবব, দাঁতিতে, চাহেবী পটীতে, আছে যি সেন্দুৰী আলি, তাতে ই পৰতে ডগৱা ভকতে চোৱাঁহি ধৰিছে চালি।