পৃষ্ঠা:জ্ঞান-মালিনী.djvu/৫০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


আননী জহ কালি সাঁচিলই, খৰালিত খাবলই তেৱে সেই বুধি দিলে—গুৰি পিপৰাৰ;- চিলনীলৈ ভয় কৰি, পাখি আওকালি ধৰি, পােৱালীকে৷ বক্ষিবলৈ-হাঁহ-কুকুৰাৰ। কপৌ আৰ, শালিকাক, | দুয়াে প্রেম-কালিকাক, তেৱে চেনেহৰুৱা কৰি দিলে ধৰণীত। লেঙিঠেঙ বগলীৰ আকুতিটি বাদলীব, তেৱে দিলে, হেতু বজি, দুয়াে পৰাণীত। খিয়লীয়া ফেটসাপ; ক্ষমা কৰি তাৰাে পাপ, তেৱে দিলে মৰগীয়া মণি সমবথ। তেৱে সেই ভেকোলাক— নিন্দে সকলােৱে যাক— মাণিকেবে পাৰ কৰি গুপ্ত মনােৰথ। যিটি প্রভু-ভক্তি চাই, মানুহেও লাজ পায়, ভেৱে সেই মহা গুণ দিলে-কুকুৰক।